Atramentowa trylogia ...

Po Tolkienie nie wydawało się to możliwe. Stworzenie świata, w którym żyje równie fascynująca historia jak ta, której przyszło nam doświadczać, obcując z dziełem angielskiego profesora.  Bo w powieści Cornelii Funke biegają atramentowe ludziki, osuszające piaskiem papier skryby, wykłócają się wróżki, kochające tylko zaklinacza ognia Smolipalucha ,żyją sobie dziewczynki, posiadające dar szczególnego czytania... to nie mogło się wydarzyć. A jednak  autorka Atramentowej Trylogii dokonała niemożliwego. Utkała ze słów świat, w którym bez reszty można się zagubić, ale też odnaleźć. Są tu i miasta pełne chrzęstu zbroi i stukotu końskich kopyt, są krajobrazy arkadyjskie w swojej doskonałości, są iście szekspirowscy władcy i bohaterowie, który w imię miłości są skłonni umierać. Ale nade wszystko jest tu piękny, literacki język, a każde słowo sprawia, że ma się ochotę przeniknąć strony książki aby wejść w ten świat zupełnie jak Mag i jej ojciec, lekarz woluminów, Czarodziejski Język, który mocą swego głosu powołuje do istnienia w świecie realnym literackie postaci. Cornelia Funke nie jest dla grzecznych dziewczynek. Mrok i zło cały czas towarzyszą historiom, bo nie na darmo autorka wyrasta z tradycji niemieckiego romantyzmu. Okrucieństwo jest tu na porządku dziennym, a nożownik Basta jest tak realny, że długo jeszcze po zamknięciu książki czujemy za plecami jego oddech. Jeśli więc ktoś przegapił Atramentową Trylogię polecam jej lekturę na nadchodzące zimowe wieczory.
Film Inkheart mnie rozczarował. Nie ma w nim nawet odrobiny poezji, a to jest najcięższy zarzut jaki można postawić ekranizacji tak w oczywisty sposób poetyckiej książki. Klasyczne familijne kino, dobrze zrobione, ale bez fajerwerków. Trudno, najważniejsze jednak, że w Atramentowy Świat wchodzi się z uczuciem, że oto uczestniczymy w wyjątkowym wydarzeniu literackim.